สิ่งที่เป็นไปในโลกปัจจุบันนี้ ทำให้ผมตั้งคำถามนึงกับความเป็นมนุษย์

 

ว่าความเกลียดชัง และความละโมภ จะลากเราไปได้ไกลสักเท่าใด

 

"If you hate someone, if you want for something, how far would you go?"

 

อาจฟังดูงงๆ แต่คำตอบก็ได้เห็นกันในยุคสมัยของเราแล้ว ตั้งแต่เหตุการณ์เครื่องบินชนตึกเวิร์ลเทรด จนถึงเหตุระเบิดกรุงเทพเมื่อสิ้นปีที่ผ่านมา

 

ดูจะไร้น้ำหนักและมองไม่เห็น แต่ความ"ต้องการ"ทำให้เราทำลายล้างกันเองได้อย่างน่าอัศจรรย์

 

ทั้งๆที่เป้าหมายนั้นจะเป็นคนบริสุทธ์ เป็นคนธรรมดาๆคนนึง ที่ใช้ชีวิตไปวันๆ มิได้เกี่ยวดองกันทางความอาฆาตกับผู้ลงมือกระทำ

 

มันดูเหมือนว่าในยุคสมัยนี้ แม้ว่าสงครามโลกจะผ่านมากว่าหกสิบปีแล้ว

 

แต่สนามรบยังคงอยู่ในทุกที่ เพราะเราต่างก็ตายได้ในทุกที่ ด้วยกระสุนปืน ด้วยระเบิด และด้วยอคติรุนแรง

 

สนามรบในที่นี้ ไม่ใช่ในทุ่งเปิดกว้าง ไม่ใช่ในหุบเขา แต่อาจจะเป็นตึกสูงหลายชั้น อาจเป็นสนามเด็กเล่น อาจเป็นโรงพยาบาล

 

และอาจรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม ดูเหมือนว่าเราต่างก็เป็นทหารในสมรภูมิรบนี้กันโดยถ้วนหน้า

 

ไม่ว่าทหาร ต.ช.ด. ตำรวจ ครูอาจารย์ หรือเด็กอายุสิบกว่าขวบ ต่างก็ตายได้ในสงครามนี้

 

โดยเท่าเทียมกัน

 

 

สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเย็นวันสิ้นปี แม้ว่าผมจะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่ก็รับรู้ได้

 

ว่าอาจไม่มีที่ใดในโลกนี้ที่หลุดรอดพ้นไปจากความหวาดกลัวจากการก่อการร้ายไปได้

 

เป้าหมายแท้จริงของการก่อวินาศกรรม อาจไม่ได้เพียงแค่การทำลายชีวิตและทรัพย์สิน

 

แต่คือการปลูกเมล็ดแห่งความกลัวลงในใจของทุกคน ความกลัวที่ว่าอาจไม่มีที่ใดปลอดภัย

 

ความกลัวที่เราไม่รู้ว่า เหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้นอีกเมื่อไหร่

 

บางทีคนที่กำลังลงมือ อาจจะเป็นคนที่โทรผิดบ้านเมื่อวานตอนเช้า

 

อาจจะเป็นคนนั่งกินข้าวติดกันเมื่อคืน อาจจะเป็นคนที่ส่งยิ้มให้กันตรงหน้าปากซอย

 

ใช่หรือเปล่า?

 

 

เราคงต้องยอมรับ

 

เพราะสงครามยังไม่สิ้นสุด เพราะเสียงปืนและระเบิดยังคงกึกก้อง เพราะผู้บาดเจ็บและล้มตายยังคงมี

 

ตราบใดที่อคติและความหลงของคนยังไม่เจือจางไป

 

เราก็ยังเป็นทหารในสมรภูมิชีวิตกันต่อไป