| Neuropanda's profileThe Melancholy of Neurop...BlogListsNetwork |  Tools  Help |
|
October 29 กัมมันตภาพรังสีนับวันผมยิ่งรู้สึกแปลกแยกจากสังคมคนมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับใคร คล้ายๆกับว่าหากเราเข้าไปพัวพันกับคนอื่นมากเกินไป เชือกที่คล้องอยู่ระหว่างผมกับคนอื่น จะพันคอผมจนหายใจไม่ออก ในทางกลับกัน ดูเหมือนคนรอบข้างก็ดูมีปฏิสัมพันธ์กับผมลดน้อยลง มันคงเป็นผลลัพธ์อันน่าสมเพชจากการบังอาจฝ่าฝืนความเป็นสัตว์สังคม บางครั้งก็อยากจะไปที่ไกลๆเลย ที่ๆไม่มีใครรู้จัก หลบหนีคล้ายผู้ต้องหาของจิตใจตัวเอง เหมือนผมกลายเป็นสารกัมมันตภาพรังสี ที่แม้จะปลดปล่อยพลังงานมากมาย หากแต่ถูกจองจำอยู่แต่ในส่วนลึกสุดของเตาปฏิกรณ์ปรมาณู ล้อมรอบด้วยกรงตะกั่วหนาหนัก และไม่มีใครอยากเข้าใกล้ เพราะกลัวว่าจะปนเปื้อนด้วยไอรังสี ที่ผมทำและพอจะทำให้รู้สึกดีขึ้นได้ คือการปลดปล่อยพลังงานที่มีอยู่ ออกมาให้เป็นประโยชน์ ควบคุมมันเอาไว้ ไม่ให้มันระเบิดออกมา และยอมรับความเป็นจริง ไม่มีใครอยากอยู่ใกล้ตัวเราหรอก October 26 คำสารภาพของอาจารย์ช่วยสอน เอาล่ะ หลังจากอ่านเรื่องราวความจิตตกของผมมาหลายวันแล้ว ลองมาอ่านเรื่องของงานของผมดูบ้างดีกว่า เพราะมันเป็นเรื่องเดียวที่ผมว่ามันดูดีที่สุดในชีวิตของผมแล้ว งานที่ผมรับหน้าที่อยู่ในตอนนี้คืองานของทีเอ (TA) หรือที่รู้จักในชื่อเก๋ๆว่า อาจารย์ช่วยสอน หรือที่เก๋ยิ่งกว่านั้น คือ "อาจารย์พิเศษ" ซึ่งผมดูว่ามันสูงไปสักหน่อยกับผม ผมชอบเรียกว่า มันเป็นเอกพจน์ของคำว่า TAs ซึ่งอ่านว่า "ทาส" (ล้อเล่นน่ะ แต่บางครั้งก็อดรู้สึกอย่างนั้นจริงๆไม่ได้) งานของ TA ในภาควิชากายวิภาคฯ แน่นอนว่าหนีไม่พ้นเรื่องของแลปกรอส ในเทอมสองนี้ ผมมีงานช่วยสอนกรอสทั้งของนักศึกษาแพทย์ของรามาฯ และพยาบาลของคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล ซึ่งต้องไปสอนที่ศาลายาโน่น งานในห้องแลปกรอสส่วนใหญ่ก็ไม่มีอะไรมาก แค่คอยช่วยบอกว่าต้องเริ่มผ่า (dissect) อาจารย์ใหญ่ยังไง (บางตำราใช้คำว่า "ชำแหละ" แต่ผมไม่ค่อยชอบ พาลให้นึกถึงร้านขายเนื้อ) เพราะบางครั้งถ้าปล่อยให้ผ่ากันเอง รับรองว่าหลอดเลือดกับเส้นประสาทกระจุยหมด ในบางแลป เช่นการผ่าเอาสมองออกจากกระโหลก ผมก็จะเป็นคนทำให้เอง งานหนักกว่า คือการช่วยระบุชื่อ หรือ "ไอเดน (identify)" โครงสร้างที่ผ่าออกมา เพราะพอหลายๆโต๊ะผ่าเปิดโครงสร้างที่จะดูได้แล้ว เราก็จะถูกระดมยิงด้วยกระสุนคำถามโดยนักศึกษาจากทุกทิศทาง บางครั้งก็ยิงปืนใหญ่เรียกผมจากอีกฟากของห้องเลย ตรงนี้แหละที่ผมรู้สึกว่าเหมือนกำลังถูกสอบปากเปล่าโดยนักศึกษาในห้อง โดยมีคะแนนเป็นจิตพิสัยในการสอน ดังนั้นก่อนเข้าแลป ผมเลยต้องอ่านเตรียมไปดีๆ โดยส่วนใหญ่ผมจะอยู่ช่วยสอนค่อนข้างจะเกินเวลา (และแน่นอน ไม่ได้ค่าจ้างเพิ่มเติม) เพราะบางครั้งก็ต้องอยู่เสริมจุดที่ไม่เข้าใจให้ ซึ่งตรงนี้อาจารย์ส่วนใหญ่ก็ให้เป็นงานของ TA เหมือนกัน (นอกเสียจากอาจารย์ระดับเทพจะลงมาอธิบายด้วยตัวเอง) พอเสร็จแต่ละคาบ ก็เรียกว่าหมดเรี่ยวแรงกันไปเลย เมื่อถึงช่วงสอบปิดแต่ละบล็อค TA ก็จะมีงานบังคับ คือการคุมสอบแลปกริ๊งอันน่าเบื่อหน่าย หรือบางทีก็จะมีไปช่วยจัดข้อสอบและเช็คข้อให้ตรงกับคำถาม อาจารย์จะผูกข้อสอบเอาไว้ แล้วเราก็จะแบก "ชิ้นส่วนข้อสอบ" ไปที่โต๊ะข้อนั้นๆ พอสอบเสร็จก็จะมีเด็กมารุมถามถึงเฉลย ซึ่งบางข้อที่ยากๆ ผมก็จะเฉลยให้ มองภาพของนักศึกษาในมุมของ "อาจารย์" บางครั้งก็ทำให้เกิดอาการโหยหาอดีต เหมือนว่า ถ้าย้อนเวลากลับไปตอนยังเรียนปริญญาตรีได้ ก็คงดี ตอนที่ยังไม่ต้องคิดอะไรมาก แค่เรียนๆเล่นๆ แล้วก็สอบให้มันผ่านพ้นไป กระแสเวลาที่ไหลอ้อยอิ่ง หากแต่ไร้แรงต้านทานใดๆ ผลักให้เราโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น และข้อสอบของชีวิตก็ไม่เคยง่ายลงเลย ข้อสอบแลปกริ๊ง อาจตอบได้ในไม่ถึงหนึ่งนาที แต่ข้อสอบชีวิต อาจใช้เวลาทั้งชีวิตในการเขียนคำตอบ October 19 แคนโต้เดือนตุลา ห้องสีเทา เงียบกริบ มีแค่เสียงแอร์ เครื่องคอมโน้ตบุ๊ก ฉันเปิดไว้ แต่ไม่เปิดสวิตช์ เก้าอี้เลื่อน ครืดคราด คล้ายคนพิการ ตัวเลขวุ่นวาย ไม่มีความหมาย ฉันขยำแล้วโยนทิ้ง เปิดหน้าต่าง ลมชั้นหกเข้ามาหกใส่ ปิดหน้าต่าง ทุกคนพูดคุย หัวเราะ แต่ฉันไม่ได้ยิน อาคารที่ไร้ชีวิต ศิลปินที่ไร้นาม นักวิทยาศาสตร์ที่ไร้จิตใจ สนามหญ้าสั้นๆ ไม่มีประโยชน์ หากไม่สามารถล้มตัวนอนได้ ห้องผู้ป่วย สายน้ำเกลือห้อยเคว้งคว้าง และพยาบาล ทางกลับบ้านไกลโพ้น มอเตอร์ไซค์ และไม่มีหมวกกันน็อค ยากล่อมประสาท น้ำตา เกมบนมือถือ ท้องฟ้าราตรีมืดมิด ตื้นเขินเพียง เปลือกตาเรา October 17 Loneliness is all around เหมือนอนุภาคอะไรสักอย่างที่มองไม่เห็น แต่ผมรู้สึกว่าความเหงามันแทรกตัวอยู่ในทุกสิ่งที่ปรากฏบนลานสายตา ทุกคลื่นอากาศที่กระทบแก้วหู และเจือปนอยู่ท่ามกลางอากาศที่อิ่มตัวด้วยอารมณ์มนุษย์ปุถุชน มันอยู่ในเสียงที่ว่างเปล่าขณะรอสาย มันอยู่ในรถไฟฟ้าตอนห้าทุ่ม ที่ทั้งขบวนมีคนเพียงสิบกว่าคน มันอยู่ในเครื่องเล่นไอพอดราคาหลายพัน มันอยู่ในห้องเรียนที่ทุกคนกลับบ้านหมดแล้ว มันอยู่ในห้องนอนชั่วคราวของชายหญิงที่เพิ่งเสร็จธุระข้ามคืน มันอยู่บนเตียงคนไข้ที่ไม่มีใครอยากมาเยี่ยม มันอยู่บนรถเมล์ที่มุ่งสู่ปลายทางป้ายสุดท้าย มันอยู่บนสะพานที่มีคนโดดน้ำตายทุกปี เราต่างก็รู้ว่ามันมีอยู่ แต่เราไม่พยายามมองหรือสบตามัน เพราะเรากลัวที่จะถูกมันดูดกลืนเข้าไป บางครั้งยิ่งเดินหนีจากมันเท่าไหร่ มันยิ่งเดินตามเป็นเงา หายใจลึกๆ ให้เหมือนคนใส่เครื่องช่วยหายใจ บอกกับตัวเอง บอกกับความเหงาที่อยู่ข้างๆ ว่าไม่เป็นไร ข้ายังสบายดี October 16 เศรษฐศาสตร์ของความฝันนักจิตวิทยาบอกว่ามันคือสิ่งที่คั่งค้างอยู่ในจิตใต้สำนึก นักประสาทวิทยาบอกว่ามันคือการแปรปรวนชั่วขณะของคลื่นไฟฟ้าสมอง แม่ค้าส้มตำหน้าโรง'บาลบอกว่้ามันคือคำบอกใบ้ถึงเลขที่ออกงวดต่อไป สำหรับผม ความฝันของคนเราเดี๋ยวนี้เป็นเหมือนกับหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ มีการซื้อ มีการขาย แต่ยากที่จะมองเห็นเป็นรูปธรรม และเหลือเกินที่จะเข้าใจ บ้านผมติดการนั่งดูรายการเอเอฟของทรูวิชั่น ผมไม่ได้ใส่ใจมันเท่าไหร่ แต่เห็นการกระเสือกกระสนล่าฝันของคนหนุ่มสาว และการสนองตอบจากนายทุนโทรทัศน์ ทำให้มองเห็นถึงอะไรบางอย่าง ความฝันนั้นบางครั้งก็เหมือนตัวกลางแลกเปลี่ยนทางเศรษฐกิจ พวกนั้นซื้อความฝันของพวกเขา แปรสภาพความฝันให้กลายเป็นวิญญาน แล้วค่อยเอาวิญญานของพวกเขาไปขายต่อ บ่อยครั้งที่เราเห็นคนที่อยากให้ความฝันตัวเองเป็นจริง จึงยอมทำทุกอย่าง แม้กระทั่งเอาตัวตนของตัวเองไปจำนอง สุดท้ายมันก็กลายเป็นเรื่องของห่วงโซ่อาหารทางความคิด คุณแค่ถูกคนที่มีความฝันใหญ่กว่ากลืนกินเท่านั้นเอง ถ้าคุณมีความฝัน ระลึกไว้ว่า มันคือสิ่งที่มีค่ามากที่สุดอย่างหนึ่งที่คุณมีอยู่ ถ้าอยากทำให้มันเป็นความจริง ก็ต้องทำด้วยมือตัวเอง อย่าฝากให้คนอื่นทำ เพราะสิ่งที่คุณต้องจ่ายเพื่อการแลกเปลี่ยน อาจเป็นทุกอย่างของคุณก็ได้ October 07 คืนฟ้าไร้ดาวสองสามวันมานี้ ผมกลับบ้านดึกทุกวัน และก็เหมือนๆทุกวัน คนที่กลับบ้านดึกก็กินข้าวคนเดียว เก็บกับข้าวที่เหลือเข้าตู้เย็น เก็บจานที่เหลือไปล้าง บางวันกว่าจะได้นอนก็หลังเที่ยงคืน แต่ก็ยังมีเวลาเล็กๆ ที่ผมมองดูท้องฟ้าผ่านทางหน้าต่างห้องนอน เคยมีบางครั้งที่ปีนขึ้นไปนั่งบนขอบหน้าต่าง แล้วเฝ้ารอมองดาวที่อาจตกลงมาจากฟ้า ...อยู่ในเมืองวุ่นวาย เบื่อหน่ายชีวิต หลับตาถอนใจ อยากจะหนีไกลให้พ้น -- เหมือนคนหมดไฟ เพลงของพี่เสือธนพลสะท้อนอยู่ในหัวของผม ในหลายๆครั้งที่ผมแหงนหน้ามองท้องฟ้าในเมือง คืนนี้ฟ้าไร้ดาวมืดหม่น เหมือนดังคนไม่มีที่ไป ใจฉันคิดขึ้นมาเมื่อไร น้ำตาเอ่อทุกที เราต่างบางครั้งก็เหมือนนักเดินเรือในอดีต หากไม่มีดาว ก็เหมือนขาดแสงนำทางให้เรือแล่นต่อ เราบางครั้งก็แหงนมองดาว หวังว่ามันจะนำทางให้เราได้บ้าง คืนไหนที่ฟ้าไร้ดาว เราจึงหวั่นไหวทุกครั้งไป ปลอบใจ -- ตัวเองไว้อยู่เสมอ อย่าไปท้อใจ สู้ไป -- มีคนข้างหลังยังคอย ขวากหนาม คือแรงชีวิตผลักดัน สู่ความฝันอันยิ่งใหญ่ รู้ในใจอยู่เสมอ -- ดวงชะตาขีดไว้ให้ฝ่าฟัน ผมปิดหน้าต่าง ปิดไฟ ปล่อยให้ความมืดและความเงียบกลบกลืนห้อง ล้มตัวลงนอน แต่ตายังลืม พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ได้แต่คิดคนเดียว แตฟ้าที่ไร้ดาวบอกผมไว้ ให้รู้ในใจอยู่เสมอ ดวงชะตาขีดไว้ให้ฝ่าฟัน October 05 ทุ่งดอกไม้ที่ถูกเผาผมไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นในหัวของผม ในใจของผม แต่ผมมองทุกอย่างกลายเป็นสีเทาดำ ไม่อยากสนใจคนรอบข้าง ไม่อยากคุยกับใคร ไม่มีความรู้สึก ไม่อยากตื่นนอน แค่อยากอยู่ตามลำพัง จู่ๆสิ่งที่เคยสนใจ เคยชอบ เคยใส่ใจ ก็กลายเป็นสิ่งที่ผมเหนื่อยกับมัน ทุกอย่างเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม เหมือนโทรศัพท์ที่แบตใกล้หมด เหมือนหลอดไฟนีออนที่เหลือเพียงแสงกระพริบถี่ๆ เหมือนมีใครเผาทุ่งดอกไม้ที่ผมเคยวิ่งเล่น เคยล้มตัวนอนกลิ้งไปมา เหลือแต่เศษกลีบดอกไม้สีดำ เถ้ากระจายเต็มท้องฟ้า อยากนอนเฉยๆ นิ่งๆ เปิดเอ็มพีสามฟังทั้งวันทั้งคืน อยู่ท่ามกลาง ทุ่งดอกไม้ที่ถูกเผา ป.ล. ผมไปหาจิตแพทย์มาเมื่อสัปดาห์ก่อน หมอถามว่า จะให้เพิ่มยาที่เป็น antipsychotic ให้ผมอีกหนึ่งอัน จะเอามั้ย ผมไม่เอา แต่คราวหน้าก็ไม่แน่ อยากได้ antidepressant มากกว่า |
|
|
