| Neuropanda's profileThe Melancholy of Neurop...BlogListsNetwork |  Tools  Help |
|
August 26 แผลบาดผมจัดว่าเป็นคนโชคดีอย่างหนึ่ง ตรงที่ไม่ค่อยมีเคราะห์ถึงกับเลือดตกยางออกเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้โชคดีถึงขนาดที่ไม่เคยเห็นเลือดตัวเองแทรกตัวอย่างแช่มช้าผ่านผิวหนัง บนมือซ้ายของผม ถ้าดูให้ดี จะมีแผลเป็นอยู่สองแห่ง แห่งหนึ่งอยู่ที่นิ้วโป้ง เป็นรอยตัดยา่วที่ไม่มีรอยการเย็บใดๆ อันนี้ได้มาจากความพยายามที่จะปอกมะม่วงในวัยเด็ก จบลงด้วยแผลค่อนข้างใหญ่ เป็นครั้งแรกที่เห็นอะไรที่อยู่ใต้ผิวหนังลงไปด้วย แต่เลือดมันก็กลบไปหมด ครั้งที่สองเป็นแผลที่อยู่ตรงโคนนิ้วชี้ เพราะโดนคัตเตอร์บาด ตัดเป็นแนวพาราโบลาเลย โดนเย็บไปสามเข็ม รอยแผลนั่นยังค้างคาอยู่ ไม่รู้เพราะแผลมันแย่ หรือหมอที่ทำมันห่วย อาจจะทั้งสองอย่าง นอกจากนี้ก็เคยโดนมีดผ่าตัดบาดเอาบ้าง แต่ก็ไม่ได้ถึงกับร้ายแรงอะไร หรือเพราะผิวหนังผมมันด้านไปแล้วนะ บาดแผลบางครั้งก็บาดมากกว่าที่เป็นแผล ผมคิดเช่นนั้น และบางครั้งแผลที่ว่าอาจจะไม่มีรอย ไม่มีเลือด แต่มันก็เป็นแผล อยู่ที่ไหนสักแห่งในร่างกาย ที่เราไม่รู้ แต่มันก็ติดตัวเราไปเรื่อยๆ สิ่งที่เข้ามาในชีวิตเราบางครั้งก็ทำให้เรามีแผล แผลที่บาดลงไปข้างใน มากๆเข้า มันก็ใหญ่ขึ้น--ใหญ่ขึ้น--จะทำยังไงก็ไม่หาย ได้แต่ปล่อยมันไป อย่างที่เขาว่า--ให้เวลารักษา เวลาไม่ได้รักษาหรอก มันแค่โปะยาสลบให้เรา พอเราฟื้นมา เห็นแผลปิด เราก็จะได้รู้สึกดีขึ้น เราต่างก็มีชีวิตโดยมีบาดแผลติดตัวกันทั้งนั้น ไม่มากก็น้อย บางคนมีชีวิตโดยการลืมแผลเก่าๆที่เคยมีอยู่ ให้มันหายไปเองจากความทรงจำ แต่ผมเลือกที่จะมองดูรอยแผลบาดที่เหลือทิ้งไว้...เป็นบางรอย ให้ชีวิตได้เรียนรู้เอาไว้...ว่าเคยผ่านพบอะไรมาบ้าง August 15 เธอจะสอนอะไรตอนงานวันไหว้ครูของภาควิชา อาจารย์คนนึงได้บอกผมไว้ว่า "ตอนนี้เธอเป็นนักศึกษาครึ่งหนึ่ง และอาจารย์ครึ่งหนึ่งแล้วนะ รักษาความเป็นตัวเธอไว้..." มาถึงตอนนี้ ที่ผมได้ลองเป็นอาจารย์ฝึกหัดให้กับนักศึกษา เพียงแตะๆความเป็นอาจารย์ แต่ผมได้รู้ว่าการเป็นอาจารย์นั้น ไม่ได้สนุกรื่นเริงเหมือนเล่นขายของเสียแล้ว ถ้าใครถามผมว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร (ตอนนี้คงไม่มีใครถามแล้วล่ะ) อาชีพ"เรือจ้าง"นี้ คงไม่ได้เป็นคำตอบสุดท้ายที่หลุดจากใจ มันเหมือนทางที่ถูกขีดไว้มากกว่า และผมมันก็เหมือนลูกแกะโง่ๆตัวนึง ที่เดินหลงจากทางไม่เป็น แม้ว่ามันจะดูไม่เลวนักในความคิดที่ผิวเผินของผม แต่บางทีมันอาจเป็นเพราะว่าผมขลาดกลัวเกินไปที่จะเลี้ยวไปทางอื่น ซึ่งผมก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน มีประโยคนึงในการ์ตูนเรื่อง great teacher onizuka (GTO) ถ้าจำไม่ผิด รู้สึกจะเป็นเล่ม 21 "เธอจะเป็นอาจารย์ เพื่ออยากจะสอนอะไรให้กับนักเรียนกันแน่" ประโยคนั้นชะงักสายตาผมให้หยุดที่หน้านั้นนานหลายวินาที เหมือนมันถามผมกลับมา ถ้าผมเป็นอาจารย์ ผมจะสอนอะไรนักเรียนงั้นหรือ เพียงกายหยาบของอาจารย์ใหญ่ สไลด์เนื้อเยื่อ และสมองหนึ่งก้อน แค่นั้นหรือ? เมื่อคืนวาน ผมได้ดูรายการคนค้นฅน เรื่องของครูคนหนึ่งกับ "ห้องเรียนนอกคอก" ของเขา สิ่งที่เขาสอนให้กับนักเรียนในชั้น มิใช่ของในตำรา มิใช่สารสนเทศไฮเทค หากแต่เป็นสิ่งใกล้ตัวที่สุด คือธรรมชาติรอบตัวและประสบการณ์ชีวิต เขาได้ปลูกฝังจิตวิญญานของความเป็นคนให้กับนักเรียนของเขา ทีละน้อย ทีละอย่าง ผมนั่งดู แต่ใจของผมอาจตื้นเขินเกินกว่าจะรับรู้ถึงข้อความจากชายคนนี้ที่อยู่ลึกลงไป อีกอย่าง ผมดูไม่จบรายการ คำถามที่ว่า เธอจะสอนอะไร แล้วถ้าเธอรู้ เธอจะสอนได้ไหม ผมค่อนข้างแน่ใจว่าตอนนี้ ครูคนนี้รู้คำตอบเป็นอย่างดี แต่ผมยังคงต้องค้นหาต่อไป August 13 หลบในความหลับช่วงนี้มีปัญหาด้านการนอน ปัญหาที่เป็นกันทั่วทั้งโลก ใช่แล้ว ผมนอนไม่หลับ แต่ละคืนผมใช้เวลาในการกลิ้งตัวไปมาบนเตียงนอนประมาณเกือบชั่วโมงโดยเฉลี่ย บางครั้งก็นอนมองเพดานในความมืด มองดูแสงไฟรถที่สาดผ่านหน้าต่างห้อง ไล่จากด้านหนึ่งไปด้านหนึ่ง เหมือนวิญญานเดินผ่านห้องผมไปอย่างเงียบๆ จะทำอย่างไรดี ในเมื่อโลกในความหลับของผม เป็นที่หลบจากความเป็นจริงเพียงแห่งเดียว ที่ปลอดภัย เพื่อนคนนึงเคยเล่าให้ฟังว่า แม่ของเขานอนไม่หลับเสียจนต้องพึ่งพายานอนหลับ ผมไม่กล้าใช้ เพราะกลัวติด แค่ยาที่กินทุกวันก็เพียงพอจะทำให้ตายเพราะความเบื่อแล้ว เขาว่าถ้านอนไม่หลับ ควรจะทำใจให้สงบ น้องผมคนนึงบอกว่าให้ผมสวดมนต์ไหว้พระ มันช่วยได้ อืม... ผมขอแค่ให้คืนนี้ฝันดีเท่านั้นแหละ พรุ่งนี้จะตื่นขึ้นมาอีกหรือเปล่า... มันเป็นอีกเรื่อง August 07 2B or not 2B? (2)วันจันทร์ที่ผ่านมาก็ไปคุมสอบอีกแล้วครับ แต่คราวนี้เป็นวิชาที่ไม่เกี่ยวกับดินสอสองบี คือวิชา Calculus ซึ่งตอบแบบอัตนัยล้วนๆ บอกตรงๆว่าไม่อยากจะไปรำลึกความหลังอะไรกันมากกับวิชานี้ แต่ก็สนุกดีที่ได้เห็นเด็กปวดประสาทกับเอ็กซ์ วาย ซาย คอส แทน ฯลฯ สิ่งสมมติที่คนเราอุปโลกข์มันขึ้นมาเพื่ออธิบายตรรกะของโลก หรือไม่ก็แค่อัตตาแรงกล้าของเจ้าของนิยามและทฤษฎี นักศึกษาที่ผมคุมสอบจะมาจากคณะทางสายแพทย์เป็นส่วนใหญ่ วิชาแคลในรหัสนี้จึงโน้มเอียงมาทางการประยุกต์มากกว่า เท่าที่ผมดูจากโจทย์ แต่ก็มองไม่ค่อยออกว่าจะเอาไปใช้จริงยังไง น.ศ.บางคนเดินออกจากห้องตั้งแต่ชั่วโมงแรกของเวลาสอบ แน่นอน...ทำไม่ได้ จะอยู่ทนแอร์หนาวๆทำไมกัน ด้วยความที่เป็นวันสุดท้ายของการสอบด้วย เส้นบางๆของความอดทนของบางคน จึงขาดสะบั้นลง อย่างเห็นได้ชัด เห็นได้จากคำตอบที่ควรเป็นกราฟ แต่กลายเป็นรูปหัวใจตัวเบ้อเร่อ ไอ นีด ซัมบอดี้ เลิฟ จริงๆ ช่วงนี้งานเยอะครับ เป็นเดือนสิงหาที่ทรหดมาตั้งแต่ต้นเดือน มีทั้งเตรียมงานสอน แล้วก็งานแลป ใครนัดอะไรไว้ นัดใครเอาไว้ ก็หลงลืมกันเสียง่ายๆ ด้วยความยุ่งของชีวิต แต่ก็คงดีนะ อย่างน้อยก็ไม่รู้สึกว่าหายใจทิ้งไปวันๆ August 02 2B or not 2B? (1)ดินสอสองบี เหมือนเกิดมาให้คู่กับกระดาษคำตอบแบบฝน ผมนึกประโยคนี้ขึ้นมาได้ในขณะกำลังคุมสอบนักศึกษาเมื่อเช้าวันนี้เอง เพราะเหมือนกับว่าในความคิดของผม ดินสอสองบีก็มีไว้แค่ ใช้ฝนกระดาษคำตอบแบบที่เป็นคอมพิวเตอร์ นอกเหนือจากนี้ ก็ไม่ได้เอาไปใช้ทำอะไร เวลาผมเขียนทั่วไป ก็ใช้แบบ HB เพราะผมว่า 2B มันเข้มเกิน และไม่ทนไม้ทนมือเท่า ก็แค่นั้น การคุมสอบเป็นเหมือนประเพณีอันน่าเบื่อหน่ายของการเป็น TA พอถึงช่วงสอบปุ๊ป ก็โดนคณะจิกตัวให้ไปคุมสอบตรงโน้นตรงนี้ ใครโชคดีหน่อย ก็แค่ครึ่งวัน ใครดวงซวย ก็ไปทั้งวัน วันนี้ผมก็ไปคุมสอบวิชา Gen Bio ของนศ.ทันตะ ตามที่คณะให้ไป ไม่มีอะไรมาก แค่เดินจัดข้อสอบกับกระดาษคำตอบ เรียก นศ.เข้าห้องสอบ แล้วก็เดินให้เซ็นชื่อ ที่เหลือก็เดิน เดิน และเดิน วนอยู่ในห้อง เหมือนเดินจงกรมน่ะ ดีที่สอบแค่สองชั่วโมง ถ้ามากกว่านั้น ผมอาจบรรลุโสดาบันได้ อ่านข้อสอบแล้วก็หัวเราะ ขำดี นึกถึงสมัยเรียนปีหนึ่ง คำถามบางข้อ ในตอนนั้นเป็นอะไรที่ดูซับซ้อน แต่ในตอนนี้ มันดูเหมือนง่ายไปหมด แต่บางคำถาม เราเองก็ลืมไปแล้วว่ามันคืออะไร ผ่านไปห้าหกปี ความรู้สุทธิของเราก็เท่าเดิม ไม่เพิ่มขึ้นตามเวลา เพราะบางอย่าง เราก็ฉลาดขึ้น และบางอย่าง เราก็โง่ลง จากการเดินจงกรมในห้อง แม้จะไม่ถึงกับทำให้ผมซาบซึ้งในพระธรรม แต่ก็ทำให้ผมรู้ว่า การตอบข้อสอบของเรานั้น มีหลายแบบ หลายคนจะทำแบบเรียงๆลงมาอย่างใสซื่อไร้มารยา แต่บางคนก็ชอบกาในข้อสอบไว้ก่อน แล้วค่อยมาไล่ลมไล่ฝนกันทีหลัง บางคนก็ทำเรียงจากข้อสุดท้ายไปข้อบนสุด บางคนก็พลิกกระดาษให้อยู่ในแนวนอน แล้วทำจากซ้ายไปขวา นานาจิตตํ แล้วแต่ว่าใครชอบอะไร เห็นแล้วก็คิดอะไรได้ อย่าว่าแต่จะให้คำตอบของคนเราเหมือนกันเลย วิธีในการตอบข้อสอบของคนเรา ก็ไม่ค่อยจะเหมือนกัน หากคำถามในชีวิตเป็นโจทย์ข้อสอบ เราเองก็เป็นเช่นนั้น เพียงแต่อาจจะไม่มีถูกหรือผิดในตัวคำตอบ เพราะผู้ทำข้อสอบ สักวันก็คงรู้ได้เอง ว่าคำตอบคืออะไร ป.ล. ของวันนี้ยาวเกินไปแล้ว มาต่อวันหลังละกัน |
|
|
